Hucuły to jedna z najstarszych ras hodowanych w Polsce. Te niewielkie, prymitywne 

koniki górskie powstały na terenie Bukowiny oraz Karpat Wschodnich tzw. Karpat Lesistych.  Nie wiadomo dokładnie jakie jest pochodzenie tej rasy, ale przyjmuje się, że powstały na zasadzie krzyżowania różnych ras koni, takich jak koni tatarskich, orientalnych, arabskich, tureckich, koni Przewalskiego, a także koni z krwią norycką i postępującej selekcji w kierunku wartości użytkowych oraz radzenia sobie w surowych warunkach bytowych.

 

Nazwę swą wywodzą od ruskich górali - Hucułów. W życiu tych stosunkowo ubogich ludzi konie musiały odgrywać bardzo ważną rolę. Stanowiły nieoceniony środek transportu, siłę roboczą, ale także w okresach głodu mogły zapewniać źródło pokarmu. Na Huculszczyźnie konie przez większą część roku w dzień i w nocy przebywały na połoninach i tylko w czasie dużych mrozów i śniegów chroniły się do szałasów górskich lub brano je do stajenek przy zagrodach. W lecie żywiły się świeżą trawą, w zimie natomiast suchymi trawami wygrzebywanymi spod śniegu oraz korą drzew. Podczas śnieżnych zim korzystały ze stogów siana, poustawianych na połoninach. Bytowanie w surowych warunkach górskich wyrobiło w nich odporność, niewybredność i wielką żywotność. Dodatkowo ciągłe przebywanie z człowiekiem wyrobiło w nich przyjazny charakter. Odpowiednio traktowane dają się poznać jako zwierzęta łagodne i niezwykle pojętne.

 

Dzisiejsze hucuły zapewne różnią się od swoich przodków. Ich pogłowie było kilkakrotnie mocno zdziesiątkowane przez wojny inne niekorzystne wydarzenia, przez co tylko nieliczne genotypy przetrwały do dzisiaj. Obecnie rzadko użytkuje się te konie jak kiedyś na huculszczyźnie. Dziś najczęściej hucuły mieszkają w ciepłych stajniach i są nadmiernie rozpieszczane, a często nigdy w swoim życiu ich kopyta nie dotykają górskich zboczy. Zatem cenne cechy tej rasy mogą w przyszłości ulec niestety zatarciu.

 

Dziś hucuły najczęściej użytkuje się w rekreacji, szczególnie do jazdy wierzchem. Hucuł jest typowym stępakiem, ale chętnie porusza się kłusem dorównując w tym koniom dużych ras. Jego spokojny charakter, niskie wymagania bytowe i łatwość obsługi spowodowały, że stał się pożądanym koniem rodzinnym. Szczególnie koń huculski sprawdza się w terenie, stąd rośnie zainteresowanie tą rasą w turystyce konnej. Sprawdza się doskonale zarówno podczas krótkich wycieczek jak i długotrwałych górskich rajdów. Ma żywe usposobienie, jest koniem sprytnym oraz bardzo odważnym. Nawet specjalnie nie szkolony nie boi się ruchu ulicznego i łatwo pokonuje różnego rodzaju przeszkody terenowe. Bardzo strome zbocza, kłody leżące na drodze, grząskie podłoże, zbiorniki i cieki wodne, kładki, mostki, czy wąskie przejścia nie stanowią problemu dla hucuła – należy najlepiej zdać się na jego instynkt!

 

Hucuły sprawdzają się także doskonale jako konie juczne i pociągowe. Ze względu na niskie koszty utrzymania hucuł znajduje do tej pory zastosowanie w pracach polowych, szczególnie w małych gospodarstwach. Niezwykle spokojny charakter hucułów wprost predysponuje je do pracy w hipoterapii oraz innych działaniach wspomagających psychoterapię.